25 EYLÜL

Babasına şikayet ederek çocukların karmaşık durumlarından sıyrılan , sürekli konuşup didikleyenlerden olmadın hiç.Sessizliğin bir kamyon sözcüğe bedel , susmayı bilmek senden armağan genlerime.

Güdümlü anne terliği yoktu bizim evde, terlikler hiç senin silahın olmadı.Daha çok babamın can yakan esem terlikleri vardı.Sadece ev işlerinden sorumlu annelerden olmadın, istediğimiz her şeye anında sahip olamayacağımızı , ayın 15 ‘inin manasını , sevmeyi , mücadeleyi , inandıkların , hayallerin uğruna yapılanların değerini sen öğrettin bana .“Emeksiz yemek olmaz” sözün düşüş anlarımın itici gücü,kulaklarımda çınlıyor.

Sayfalarca , saatlerce yazsam bitmez , yetmez.Ne söylediğin sözler unutulur, ne hakkın ödenir.Zaten 36 beden anne de olmaz.

Hayatımdaki yerini sadece anne sözcüğüyle kısıtlayamıyorum.Sevgim sonsuz.Birlikte nice yıllara , sağlıkla , huzurla …

Fahrettin Kerim Gökay ...

Türkiye’nin her yerinde var mıdır bu kardeş gelince” Pabucun dama atıldı” söylemi bilmem ama bazı şeylerin çocukları derinden etkilediği kesin.

Annem sarışındır.Kardeşlerinin içinde en açık renkli olandır.O yüzden çocukken “Seni Aydınlılar ’dan aldık” derlermiş anneme.Birde hikaye anlatırlarmış.Oralara yazları yaylaya gelen Aydınlılar’a dair.Annem bunu gerçek sanırmış.Canım anneannem bir eş-dost toplantısında bir olay anlatırken laf arasında “Müjde’ye hamileyken” demiş, o zaman henüz küçük olan annem, bu sözü hiç kaçırır mı,anında sahnede belirmiş,koşmuş anneannemin boynuna atlamış,bir yandan da var gücüyle sevinç çığlıkları atıyor,”Beni sen doğurmuşsun, Aydınlılar’ dan almamışsınız” diye haykırıyormuş.

İlkokula henüz başladığım günlerde doğmuştu kardeşim.İlk geldiği gün ;ona bakıp ,”Ben kardeş istemedim ,geri götürün” demişim.Yaş farkının da etkisinden olsa gerek,tek kişilik iktidarımı paylaşmak istememiş,gelişini kabullenememişim. Öğretmen olan annem bebekle o kadar meşgulmüş ki ;ne okul alışverişi yapabilmiş benimle, ne de ne zaman okumayı ,yazmayı öğrendiğimi fark etmiş.Çocukken kendimi gerçekten pabucum dama atılmış gibi hissederdim.Annem bana “Ne ara okumayı öğrendin telaşımdan fark etmedim” dediğinde ona daha çok sinirlenirdim.Kardeşimin haklarımı gasp ettiğini düşünür , kıskanırdım onu içten içe.

Kendimi bildim bileli okula giderdim ben,kreşe.Ama kardeşimin gelişiyle bir ablamız olmuştu bizim Sabahat Abla.Çok severiz kendisini ,irtibatımız daimdir onunla.

Kardeşimin evde elinde toz beziyle gezip,her yerin tozunu almaya başlaması ve babamın olaya anında müdahalesiyle,onun da kreş macerası başladı.O kadar tatlıydı ki;pirinç tanesi gibi dişleri ,üzerinde Benjamin yazan yeşil eşofmanları (Sabahat Abla eşofmana aşortmen derdi:)), Ninja kaplumbağalı terlikleri,kırmızı şapkasıyla bugün bile gözümün önünden gitmez o  halleri.

İlk aşkı Kumru’nun üstüne o kaç isim yazdı ama aklımızda hep Kumru kaldı.

Yıllar önce şu sıralar evimize gelen,benim o pirinç dişli minicik kardeşim,bugün kazık kadar ,kocaman adam oldu.Kimse benden 7 yaş küçük olduğuna inanmıyor ,yanımda gören herkes abim (ağabey:yazmayı sevmem)sanıyor.

Babamın benim gibi,ona da çok düşünerek koyduğu aslında çok uzun bir ismi var.Neyse ki,benim ki gibi tamamı nüfus cüzdanında yazmıyor.

Sevdiklerime gönülden bağlıyım,bitmez tükenmez sabrım var.Kardeşimin de dahil olduğu bu insan grubu da bunu bilir ve birazda sömürürler ama olsun.Yıllar önce gelişini kabullenemediğim , bugün gidişini kabullenemeyeceğim bir varlığa dönüştü.Her adım onu da düşünerek atılıyor artık ve ona sevgim o kadar büyük ki;gönüllü yapıyorum bunu,bana hiç batmıyor.Anne baba en rahat kardeşe şikayet ediliyor.

Eli kulağında bekliyoruz şimdi,yeni yaşıyla birlikte,Müjde’li haberler de gelsin ona dair.İyi ki gelmiş yaşamıma ,ömürlük bir armağan gibi…

"Yol Dediğimiz Şey Tereddütten İbaret"(F.Kafka)

Her yüzüne tahammül edebildiğim Dostum.Seviyesizliğin en güzel hali.Gül cemalini tam 1 yıl önce bugün gördüm.Nereye gidersem gideyim , bana kattıklarını ömür boyu ruhumda taşıyacağım.İyi ki varsın …

25 Eylül , Anneme … Bütün zorlukları birlikte aştığımız ,

Dört duvar arasında,hayatı,sadece gözlerimizle konuşarak paylaştığımız,

Yaşadığın bir ömürlük kaosun meyveleri olan bizi hiç bırakmadığın,

Çıkmaz sokaklar,çözümsüz sorunların faturasını bize ödetmemek adına ruhumuza siper olduğun,

Sonsuz sevgin,saygınla,uzaktan koruyan,çok konuşmayan ve asla uzaklaştırmayan olduğun,

Dönüp baktığımda hep arkamda, ağlamak istediğimde hep omzun bana rezerve edilmiş,

Nasılsa göçüp gideceksin diyerek bana yatırım yapmayı reddedenlere inat;Hayallerimi gerçekleştirmem için bana hep yol gösterici olduğun,

Yılmadan ,yorulmadan maddi manevi sınırlarını zorladığın,

Benden asla vazgeçmediğin için

İyi ki varsın Müjde, sen çok yaşa , ömrün uzun olsun …